W tym sposobie leczenia wykorzystuje się tak zwane promieniowanie jonizujące. Mowa tu między innymi o promieniach Roentgena, radu, kobaltu czy gamma. Stosuje się radioterapię oczywiście, co wszyscy wiedzą w przypadku kiedy u kogoś wykryje się raka. Metoda ta wymaga ściśle określonych dawek promieniowania, oraz pola naświetlania. Chodzi o to, aby zminimalizować uszkodzenia zdrowych tkanek.
Mało kto wie, że radioterapię dzieli się na dwa rodzaje. Jeden z nich określony jest przedrostkiem tele- a drugi nazywany jest brachyterapią. Różnica między nimi polega przede wszystkim na innym źródle promieniowania wykorzystywanych w tych metodach. W tym pierwszym wypadku promienie "idą" z zewnątrz, a w tym drugim źródło umieszcza się bezpośrednio w guzie, bądź blisko niego, ale cały czas w naszym ciele. W przypadku raka tarczycy stosuje się też doustne, bądź dożylne podawanie izotopów promieniotwórczych.
Jeśli po ostatnim zdaniu zapaliła się Wam czerwona lampka to jest to normalny objaw. Niestety radioterapia to metoda bardzo szokowa dla naszego organizmu. W końcu poddajemy się dobrowolnie promieniowaniu. Pierwsze skutki uboczne pojawiają się już właściwie w kilka godzin po naświetlaniu i są to nudności, oraz wymioty. Potem następuje wyciszenie, zwane okresem utajenia. Pozornie przechodzimy bez ubocznych dolegliwości, ale trwa destrukcja szpiku kostnego. Kiedy następuje zmniejszenie liczby białych i czerwonych krwinek osoba, która jest poddawana radioterapii jest najbardziej narażona na infekcje. W tym okresie nawet zwykłe przeziębienie może być niezmiernie groźne. Po okresie utajenia zaczyna się najgorsza część, kiedy to nasz organizm dopada choroba popromienna. Wysoka temperatura, ostra biegunka (często z krwią), a także brak łaknienia. Może dojść nawet do odwodnienia organizmu.
Na szczęście jeśli leczenie zakończy się sukcesem i nie trwa ono zbyt długo zdrowie komórki będą się w stanie odrodzić. Oczywiście powrót do normalnego stanu organizmu może być niezmiernie długi, a zależy tak naprawdę od wielu czynników w tym tego jak dużo nasz organizm był poddawany promieniowaniu.
Klimakterium - okres przejściowy w życiu kobiety, pomost pomiędzy okresem dojrzałości płciowej kobiety a starością. Klimakterium a menopauza zaczyna się po menopauzie i trwa przez dwa do dziesięciu lat. Przez ten czas organizm wciąż produkuje estrogeny i będzie to robił az do śmierci lecz w ilosci, która nie wystarcza do uruchomienia comiesięcznego cyklu menstruacyjnego. Wrażliwość gruczołów dokrewnych zmnienia się wraz ze spadkiem poziomu hormonów w organizmie. Po menopauzie testosteron wytwarzany w jajnikach i w nadnerczach ulega konwersji do estronu w komórkach tłuszczowych. Organizm ptrzymuje wtedy estron w sposób ciągły, a nie cyklicznie, jak ma to miejsce w przypadku estrogenów w okresie rozrodczym. Jeśli naturalnie masz więcej tkanki tłuszczowej, to także masz większe szanse, na to aby przejsc menopauze bez specjalnych kłopotów. Wytwarzanie estronu nie oznacza ,ze tym samym posiadasz wystarczjąca ilość estrogenów (estron jest mniej aktywny). Z tego powodu można powiedzieć, że zyjesz w stanie deficytu estragonowego. Niedobór ten, wespół z nadmiarem gonadotropin – FSH i LH – odpowiada za pojawienie się klasycznych stanów spotykanych w menopauzie: uderzeń fali ciepła do głowy, bezsenności, zmęczenia, stanów depresyjnych
Czym jest ziołolecznictwo :
Ziołolecznictwo, czyli inaczej mówiąc fitoterapia to rodzaj leczenia (w medycynie niekonwencjonalnej), którego podstawą jest stosowanie surowców oraz przetworów roślinnych. Ziołolecznictwo to także rośliny znane każdemu z codziennej diety, czyli owoce i warzywa.
Historia ziołolecznictwa :
- Egipt : Historia ziołolecznictwa sięga początków naszej cywilizacji. W artykułach z przed pięciu tysięcy lat, takich jak egipskie papirusy, czy inskrypcje na ścianach grobowców, dowiadujemy się o stosowaniu przez kapłanów, różnorakich ziół leczniczych. Natomiast Sumerowie już pięć tysięcy lat temu znali lecznicze właściwości czosnku, babki, rumianku, mięty oraz piołunu. Ciekawostką jest też papirus, który napisał Ebers z Teb (pochodzący z 1550 roku przed naszą erą), w którym wymienione jest kilkaset nazw ziół leczniczych takich jak aloes, anyż, czy mięta.
- Indie : W Indiach ponad 2000 lat przed naszą erą, także używano roślin leczniczych. Po dziś dzień cała Europa korzysta z ich przypraw i ziół leczniczych takich jak pieprz, kminek, goździk, imbir, czy kardamon.
- Chiny : Ziołolecznictwo w Chinach rozwinęło się na wyjątkowo wysokim poziomie. Z zapisów znalezionych na chińskich kościach wróżebnych (z drugiego wieku przed naszą erą), wynika iż Chińczycy już wtedy stosowali zioła w celu leczenia różnych schorzeń. Chińczycy wierzyli w to, że w środowisku naturalnym znajdują się leki na każdą możliwą chorobę. Ich intensywne poszukiwania i wiara w moc ziół spowodowały rozwinięcie się całej filozofii i religii związanych z medycyną (obecnie zwaną medycyną chińską). Chińczycy odkryli takie rośliny jak: kamfora, rabarbar, żeń-szeń. Ponadto w Chinach powstał sposób leczenia poprzez nakłucia zwany akupunkturą.
Zielarstwo, i jego ojcowie :
- Hipokrates zwany ojcem medycyny pochodził z Kos. Urodził się około 460 roku przed naszą erą. W dziele jego autorstwa Corpus Hipocratium zostało wymienione ponad 300 leków naturalnych, w tym ponad 200 pochodzenia roślinnego.
- W pierwszym wieku naszej ery Plimusz Stary opisał w swym dziele Naturalis Historia, ponad 1000 różnych gatunków roślin działających leczniczo na różnorakie schorzenia.
- Kolejnym wielkim znawcą leków roślinnych, był Galen (urodzony około 130 roku naszej ery). Galen był przybocznym lekarzem kilku rzymskich cesarzy (między innymi Marka Aureliusza). Stworzył on kilka postaci leków roślinnych, na przykład: napar roślinny, odwar roślinny, nalewka roślinna, czy mazidła. Po dziś dzień tego typu postacie leku nazywane są galenowymi.
- Paracelsus (urodzony w1493 roku naszej ery) był twórcą nowej idei ziołolecznictwa. Jego celem było wyodrębnienie z rośliny istoty leczniczej, którą jest substancja aktywna farmakologicznie.
- Bonifratrzy (ziołolecznictwo ojców Bonifratrów znane jest od lat na całym świecie) to katolicki zakon szpitalny, który został założony przez świętego Jana Bożego w roku 1540 w Hiszpanii (początkowo jako wspólnota świecka). Głównym celem zakonu była opieka nad chorymi. Bonifratrzy mają kilkusetletnie doświadczenie w leczeniu chorób za pomocą ziół. Ich bogaty zielnik, zawiera zioła praktycznie na każdą dolegliwość.
Twórcą tej diety jest amerykański lekarz Robert C. Atkins, który jest założycielem i dyrektorem Centrum Medycyny Komplementarnej w Nowym Jorku. Jego zdaniem, aby skutecznie walczyć z otyłością i nadwagą, nie trzeba zmniejszać ilości jedzenia. Wystarczy ograniczyć spożycie węglowodanów, podstawowego paliwa energetycznego, a przez to zmusić organizm do spalania nagromadzonego tłuszczu. Podczas 2 tygodniowej diety nie je się pieczywa, produktów zbożowych, warzyw zawierających skrobię, jogurtu, mleka i owoców. Dzienny jadłospis nie może zawierać więcej niż 20 g węglowodanów. Mięso, wędliny, ryby i jaja można jeść w ilościach zaspokajającej głód, nie wolno ich jednak łączyć z produktami zawierającymi węglowodany. Ponieważ dieta drastycznie ogranicza ilość spożywanych warzyw i owoców, podczas jej stosowania należy przyjmować preparaty witaminowo – mineralne.
Niski-carb, high-owoce morza diety. Fish ma wysoką zawartość białka i niską zawartość tłuszczów nasyconych, i to bogate w substancje odżywcze nazywane DMAE, co jest dobre dla twojego mózgu. I wyciąć wszystkie skrobi, takich jak ziemniaki, bagels, kasze i makarony. I grill ryb, homary, krewetki i oliwy z oliwek, bo nie martw się, jeśli nie to niewiele tłuszczu w mojej diecie-jak długo to nie tłuszczów nasyconych z masła lub czerwonego mięsa. I'll równowagi ryb ze świeżym sałatka grecka lub sałatka wykonane z pieczonymi warzywami i mieszać firma-Tofu smażone.
Kluczową rolę odgrywa sposób odchudzania się. Jedząc jeden lub dwa posiłki dziennie albo stosując rygorystyczne diety o minimalnej liczbie kalorii, sami doprowadzamy do znacznego spowolnienia swojej przemiany materii. Organizm, bojąc się „głodu", nie tylko będzie oszczędzał energię, pracując na coraz wolniejszych obrotach, ale także zmagazynuje ją w postaci tłuszczu na wypadek następnej przerwy. Istnieje też duża grupa osób, głównie kobiet, które mają tzw. otyłość gruszkową, czyli pośladkowo-udową.
Nie jest tak groźna, zwykle daje wiele energii, takie osoby są zdrowe, pełne radości życia, sprawne fizycznie i nie powinny się odchudzać za wszelką cenę, bo to im szkodzi. Wskazaniem dla nich jest racjonalne odżywianie - bez objadania się - i regularny wysiłek fizyczny, który zresztą dobrze robi każdemu.
Jeśli nie łączymy ze sobą produktów białkowych z węglowodanowymi, chudniemy. Nawet do 2,5 kg w ciągu tygodnia. Wynika to stąd, że przy trawieniu tych pierwszych powstaje odczyn kwaśny, a tych drugich – alkaliczny – i jeśli nie mieszamy tych produktów, to lepiej się czujemy, szybciej trawimy, no i oczywiście zaczynamy tracić na wadze. Tak stwierdził doktor Wiliam Howard Hay. Do produktów białkowych zalicza się zatem: warzywa strączkowe, jaja, mleko, jogurty, majonez, sos winegret, soja, fasola, ryby, sery, drób. Natomiast grupę produktów węglowodanowych stanowią: ziarna, chleb razowy, płatki owsiane, ziemniaki, karczochy, słodkie owoce (figi, banany, słodkie i dojrzałe gruszki, winogrona, rodzynki), ryż, miód, kukurydza, kasze, makaron, chleb.
